تولید بدون کارخانه! ,

۱۳۹۵/۸/۱۱ سه شنبه
(0)
(0)
تولید بدون کارخانه!
تولید بدون کارخانه!
اغلب برنامه ها و طرح هایی که تا امروز پیاده شده نظیر اعطای وامهای کم بهره، بخشودگی مالیاتی واستمهال دیرکردهای سابق، بسته های تشویقی تولید و... برای اهالی و فعالان عرصه صنعت آشنا هستند و طی دهه های اخیر در چند برهه مورد استفاده قرار گرفته اند اما وضعیت فعلی صنعت کشور نشان می دهد که همه مشکلات موجود در راه بسط تولید صنایع وافزایش راندمان کارخانه ها، تنها با اعطای وام و تخصیص بودجه مرتفع نمی شود و طرحی نیازاست که از سرمایه گذاری های پیشین نهایت استفاده را ببرد و مانع اتلاف سرمایه شود.
«تولید بدون کارخانه» طرح گره گشایی است که می تواند حلال مشکلات عدیده صنعت افول کرده ایران باشد و چرخ متوقف شده کارخانجات بسیارزیادی را که امروز به غبار فراموشی سپرده شده اند، بار دیگربه گردش درآورد و خون تازه ای به شریان اقتصاد کشور بدمد.
 
واحدهای تولیدی نیمه فعال بسیارزیادی درسطح کشور به جا مانده از دوره رکود اقتصادی و کسب وکار وجود دارد که همین موضوع،‌ احداث کارخانه و سرمایه گذاری جدید که صرف هزینه های هنگفت و گزاف ر ابه همراه دارد، غیرمنطقی جلوه می دهد.
 
امروز برای نظام اقتصادی کشور نکته حائز اهمیت این است که چگونه این سرمایه های بزرگ و بودجه های عظیم هزینه شده توسط بخش خصوصی و دولتی را از نابودی محض نجات دهد و با یک برنامه ریزی سنجیده آنها را به چرخه تولید و بازدهی بازگرداند. گشودن گره این ظرفیت های بالقوه و به فعل رساندن آنها، می تواند گام مهمی در راستای اقتصاد مقاومتی باشد.
اصل اول ازاصول چهارده گانه «فایول» به اصل تخصص محوری به منظور تمرکز برفعالیت جهت کارآیی بیشتر اشاره دارد و این اصل به مفهوم تخصص گرایی درهمه ابعاد یک سازمان و یا یک بنگاه اقتصادی است لذا با توجه به دواصل کلی و اساسی در فرآیند تولید که شامل1- «طراحی ومهندسی» و2- «فرآیند تولید» است، جدا کردن فرآیند «طراحی ومهندسی» از بخش «تولید» و تخصصی نمودن این دو فرآیند الزامی وضروری به نظر می رسد.
 
همچنین بررسی‌های صورت گرفته نشان می دهد باتوجه به اینکه تکنولوژی و امکانات موجود دربخش تولید کشور، اغلب انتقال یافته ازسایرکشورهای پیشرفته است بنابراین مهمترین عامل فعلی بازدارنده در رشد و شکوفایی صنعتی، تجهیزات و سخت افزار تولید نبوده بلکه عامل اصلی، ضعف دربخش «طراحی ومهندسی» است. به این ترتیب، «تولید بدون کارخانه» به مفهوم تمرکز بر روی بخش «طراحی ومهندسی»، به دور از دغدغه‌های حاصل از بخش «تولید» است اما همه می پرسند تولید بدون داشتن کارخانه چگونه مقدور خواهد بود؟ پاسخ به این پرسش اساسی والبته جذاب، می تواند راهگشای بخش عظیمی از سرمایه های به اصطلاح خوابیده بخش صنعت کشور باشد.
 
همانطورکه مطلع هستید احداث کارخانه مولد، درهمه جای دنیا نیازمند سرمایه کلان است. به همین دلیل اغلب جوانان نخبه و فارغ التحصیل دانشگاه ها توانایی مالی برای ایجاد یک واحد تولیدی نداشته و درموارد معدودی که به منظور اجرای طرح های خود پا به عرصه تولید گذارده‌اند، به دلیل عدم تجربه کافی در مواجهه با مشکلات ناشی از کارخانه داری و تولید و همچنین صرف زمان زیاد در بروکراسی‌های اداری مربوط به سازمان هایی همچون صنایع، محیط ‌زیست، برق، آب، بیمه، مالیات، بهداشت و دغدغه‌های ناشی از ارتباط با کارگران، اغلب با شکست مواجه شده‌اند. درصورتی که اگراین نخبگان دانشگاهی با درحوزه های طراحی و مهندسی و بازاریابی متمرکزشوند، ضمن تکمیل پازل تولید در بخش های نرم افزاری و فکری، این فرآیند دشوارهم در گذر زمان نیازمند سرمایه کمتری بوده و هم با توجه به بکارگیری نخبگان در زمینه تخصصی، با درصد موفقیت و سود بالاتر حاصل از خلاقیت و نوآوری، مواجه خواهیم شد.
 
تجربه نشان داده هنگامی که دو فرآیند اصلی «طراحی» و«تولید» توسط یک سیستم مدیریتی اداره ‌شوند، در مواردی که اجرا کردن ایده‌ها واستانداردهای واحد «طراحی» که حاصل تحقیقات علمی و سنجش بازار است نیازمند تغییرات درخط تولید باشد، سیستم مدیریت دراغلب موارد تا زمانی که توانایی فروش محصول خود را داشته باشد به منظور کاهش هزینه‌ها، اعمال تغییرات درخط تولید را به تعویق می‌اندازد  که این امر سبب کاهش شدید سرعت رشد صنعتی در یک کشورخواهد شد.
 
محاسبات نشان می دهد واحدهای تولیدی با تجهیزات و امکانات زیربنایی موجود که دارای ظرفیت‌های خالی هستند، توانایی بسیار زیادی در کاهش هزینه‌های تمام شده تولید را دارند، بنابراین برای یک واحد طراحی و مهندسی که قصد به تولید انبوه رساندن طرح های خود را دارد استفاده از ظرفیت خالی اینگونه واحدها صرفه اقتصادی بیشتری دارد تا اینکه از ابتدا مشغول پایه ریزی مقدمات فیزیکی شود.
 
با توجه به تلاش دولت برای راه اندازی یا آغاز بکار هزاران واحد صنعتی درسطح کشور از طریق پرداخت تسهیلات ویژه بانکی، و با توجه به اینکه بسیاری از واحدهای تولیدی دارای بدهی‌های معوق بعضا سنگین بوده و همچنین توانایی تامین وثایق درخواستی نظام بانکی را ندارند، به نظر می رسد درصورتی که طرح صدور پروانه تولید بدون کارخانه به صورت موازی با طرح پرداخت تسهیلات بانکی انجام شود، این تلاش بسیار مثمرثمر واقع گردد زیرا بسیاری از واحدهای تولیدی که مشکل بدهی‌های معوق و تامین وثایق دارند، ظرفیت خالی و مواد اولیه مورد نیاز خود را با انجام قرارداد با متقاضیان «تولید بدون کارخانه» تامین کرده و دیگرنیازی به دریافت تسهیلات بانکی مازاد نخواهند داشت. در واقع دولت می تواند با جابجایی کمک های تزریقی به بدنه صنعت کشور و فراخوان نخبگان علمی و طرح های زمین مانده فاقد بودجه، به هدف غایی خود یعنی افزایش اشتغال، افزایش تولید و در نهایت خروج از بن بست اقتصادی جامعه دست یابد.
 
البته ذکراین نکته نیز ضروری است که واحدهای متعددی در سطح کشورهم اکنون با برون سپاری بخش تولید، عملا درحال فعالیت تولیدی بدون کارخانه هستند، لکن با توجه به فقدان پروانه تولید، هیچ ارگانی آنها را به عنوان واحد تولیدی شناسایی نکرده و فعالیت آنها با مشکلات فراوانی نیز همراه است؛ به عنوان مثال در سازمان امورمالیاتی هزینه‌های تحقیق و توسعه فقط برای واحدهایی که دارای مجوز از وزارت صنعت،معدن وتجارت می‌باشند جزو هزینه‌های قابل قبول درنظر گرفته می‌شود.
 
*استاد دانشگاه علمی صنایع تهران- شعبه ولنجک
telegramgoogle
نظرات کاربران
*نام و نام خانوادگی
* پست الکترونیک
* متن پیام

بستن
*نام و نام خانوادگی
* پست الکترونیک
* متن پیام

0 نظر
طراحی شده توسط شرکت طراحی سایت و سایت ساز آنلاین یوتاب - فروشگاه ساز اینترنتیطراحی شده توسط شرکت طراحی سایت و سایت ساز آنلاین یوتاب - فروشگاه ساز اینترنتیساخت سایت بهترین سایت سازطراحی سایت سایت ساز فروشگاه ساز ساخت فروشگاه اینترنتی